دو دقیقه درد دل

عید فطرت

به هم می گفتند: تو دزدیدی... و این پیامبر جانت دارد خود نفرین می سود.

مرد جیبش را توی نایلون ریختند و کولی

مجسمه ای فیلسوف

قرنی قرآنی

سلمان رشدی شده بودم وقتی عید از تخت جمشید در نیامده

آهنگ اندامت را توی قابلمه ریختی

-         لف لف... لف لوف... و این اولین داستان

که من لب نمی زدم به این همه انهدام فلسفه

شام آخر سزار در معبد بروتوس

بیا

بعد که خواستی برنگردی

دیگر خودت می دانی جانم / جانم؟

اسب است که گیسوش

یا نمی دانم نمی دانم تمام کورس ها و گنبدها

که هر کبوتر چه قدر / قدرتر از این خدا که به سلمان رشدی باید بگوید نه؟

از این هزاره

پوست کنده تر از واژه به روز است

بهانه ای به نام موعود

 عکس تزئيني است!!!!!!

امروز روی سایت پویشگران مطلبی درباره مهدویت خواندم و هی نمی دانم چرا در هر کلمه و در هر تنفس بین این همه واژه که برای من نوشته بود چرا با در چه اصلن / چه...
بعد داشت از این همه کلمه که از توی نگاه جامعه شناس اش به تاریخ کرده بود می گفت: او را -موعود -آخوند خلیفه ها تبعید جزیره الخضرا کردند که حالا نمی دانم نقشه اش از چاه جمکران نشت کرده...
خواستم بگویم آقای عزیز که در کلرادو دارید از پنجره های مدرنیته به قدس می نگری و در لای سنگفرشهای آمریکا شرق را رصد می کنی... فنجان می شکنی و ترجمه مولانا برای دوستانت زمزمه می کنی...
من نمی گویم برای دیدن باید خاک شرق توی ریه ات برود یا اصلن برای شرق گردی حتمن باید بلیط داشت یا ویزای مذهبی معتبر داشته باشی... نه...

تو می توانی و این حق توست که در هر لحظه و در هر گوشه از جهان و لای هر پلک که از خودت می تکانی بنشینی و نشسته / بعد هی از دیوار بشنوی که این راه بسته نیست.
از آخوندهای واتیکان در نرفته باید رو از خاخامهای همیشه ذاکر بگیری و در تشییع جنازه با مسلمان لا اله الا الله بگویی...کفش ات
تو می توانی حتا وقتی جاده دوست دختر  کفش ات می شود
بعد از این همه زمان نشستن / در تسلسل تسبیح و سلسبیل

از هندوانه و شهود / تا ادبیات کلاسیک و

                                                     نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
باید قلب ات بشود جزیره...

 و قلبی که تاب می آورد جزیره است و گرنه ماسه برای مد شدن شانه نمی کند موج / سجاده
این جزیره قلب توست که چرخ اش دور فلک بزند و تاب بیاورد. قلب ات تمام جغرافیاست. من خیلی زنبور دیده ام که از کندو گم...
من آب دیده ام که تا ابد در رودخانه لیز می خورد

وقتی عقاب می بینم پشه را از هیجان له نمی کنم...
من منتظرم تا این تقدس طبقاتی تا این به قول تو آخوندیسم بی خیال قلب شود ولی تو حساب دکانداران و آنها که به زور دیپلم گرفته می روند ملا می شوند / برای لقمه

 با آن کسی که برای رنگ بلوزش هزار فلسفه دارد و هزار بار خدا را قسم داده به تماشا جدا کن...

با آن کسی که هی حرم می دیده و بعد ایمان قاطی بهت اش می شده و هی که می خواسته پژو را بیشتر ببوسد بالاخره اتوبوس ارزان تر در می آمده...
بایزید را به خواب دیدند و از این جنبه مقاله شما خالی از ایراد نیست که به میراث عرفان اشاره ای نداشته ای هی باندی زیر ناف چسبانده ای که سهم من این نیست سهم من پس چرا کی در حوالی برای از اینکه گفت : گفتند : تو را با این پاره و این شکسته بار نمی دهند...

بایزید خلط می انداخت که گفت : گفتم : بایزید را با پاره ای و شکسته ای راه ندادند

                                                                       شما را چطور با این همه متعلقات

موعود برای انتخاب شدن دست نمی دهد. او بت نیست تا بتخانه بزند برای آنها که گرسنه گیشان روده ای و معده ای است. موعود یورتمه بلد نیست تا مثلن از رویای اسکیزوفرنیها بزند به قاب به بیرون تر از تماشا...
کاریکلماتور قشنگی است: موعود / دوعوم وعده
 و بدون بار مضحکی که بینش جامعه نگر و ناقص در همه جانبه نگری شما قصد دارد به مخاطب القا کند...
شاید شما بزنید زیر خنده که : این احمقها چرا چقدر باز پس کی پاره با هر موریانه با این همه رایانه باز ریش می کشند و پوستر نبوت چاپ می کنند.
شاید بگویی برای پاک کردن گناههایشان است که حج می روند و همینکه موتور این ماکهای پیر به    میل لنگ زدگی افتاد با برهنه برهنه برهنه / پا تن جامه سر تا سر
گاهی حاجی ها تاجرند می دانم و دایی من برای پاک کردن کثافت جنده بازی ها و به خواهر مادر رحم نکردن دل به ارحم الراحمین همان ربالعالمین خوش کرده رفت و از آن طرف کلی تجارت کرد و            نمی دانست شاید برای دیدن

 کسی سنگ به دهانش پانزده سال بسته بود که به دیوارها تنه زد. بعد دست کرد لای پیراهنش و کاغذی به دیوارهای بی قصیده کعبه آویخت که: یخهای مدرنیته به شعله های دین آب خواهد شد... حال تو می خواهی ما را امل بگیر یا مثلن چه می دانم روسپی هایی که در لباس مردان گدایی رحمت یک نادیدنی وعده داده شده را می کشند.
من منتظرم که ببینم و می بینم و این را به کسی چون شما نمی دهند... معذرت می خواهم  اما باید بگویم من عاشقم اما کور و کر و گنگ نیستم...

امیدوارم باز نقاب نباشد

...  و فکر می کنم این خرابکاریها

هرگز کار یک اندیشه نیست!!!!!

پست مدرن به کلاسیک می گفت:

 از غزلتان لذت بردم و برخلاف نظر بعضی دوستان صاحب مانیفست لا

                      کار ارزشی کردن را

                    / اگر ارزشی بودنش را از دینی بودن تعریف می کند می گویم /

                                               الماس را فهمیده اند

خدا کشتی گیر نیست

مفاهیم گوش شکسته / که حالا مثلن دین... مثلن نوستالژی... مثلن کهن الگوها /

می تواند و می و می و می

راحت پیاله را سر ببرد

خیلی هم راحت باشد/ بره ای درست در بازوان

این مملکت آنقدر باد کرد

به دور میز کنفرانس لغزید

 که خوابها به سراغ کابوسها رفتند

ارزشها نرفته اند / مجسمه ها شکسته اند

و ارزش : بی معنا لغت نامه ی بی آبرو

شده که تا کسی کثیف / پاگنده

می خواهد دو دقیقه درد دل کند

فوری انگ می خورد در گه خوری...

 اینگونه دیدار صمیمی بود

فقط یک کاشی کاش! که

 از قسمت مدرن تر زبانتان برای ارزشها!!!!! محک بزنید

این آپارتمانهای کله بریده تاریخ ادبیات

برای چربی تان بد است

مردی را با من دو قلو بود مردی که به جای چشم لبانش کشیده بود  از توی قاب که که که اگر زبانم بند بخورد یا نخورد که  که چشمش سمت ات می گرفت تا تا لبهایی که بسته می دیدی هی با اشتها  پرچانگی می کرد... مسخره بود که همه می گفتند: خیلی کم حرف شده. باید دکتر سطل زباله اش را                                                                                                /دم در ببرد  مرد داد می کشید با چشمانش: پس این لبها برای کی داد می زنند؟ جلاد شغلش سادیسم است / نکند این / یا این چشمها مازوخیست اند؟

وقتی نمی گویی

پوست کنده تر از واژه با شعری تازه به روز است

از پلک پاک شده بود نگاهش

وقتی نمی گفت

- لال است یا لال باز

زخم است یا معجزه

زمان

با دستکش چرم

چندی می شد که مرده بود

تیک و تاک

تیک تاک نمی شد

تمام گلبولها سفید... تمام گلبولها سفید

دیروز

می خواست هی مرد من باشد

من مرد باشد

- لال است یا لال باز

طائیس یا مریم است

امروز

کاش لبانت می جنبید زن!

... مکالمه روانی...

             کارخانه میگرن سازی

                             ... مکالمه روانی...

دریاچه

هی

ها

هی

شرجی به شعر می ریزد زن!

 اینجا را هم بخوانید:

بعد از اینکه این قفل از زبان رییس جمهورها باز شد و آنها دست به دامان واژه شدند و دیگر همه از مادران بی فرزند و گریه ای که جویده جویده می کنند خسته شده بودند و هر کسی حق داشت بگوید و بنویسد و دیگر بمبهای هسته ای در برابر کلمه ها خطری محسوب نمی شدند... بعد از اینکه از دیوار و ماه بالا رفتم تا به زایندگی و شعر از ورای خدا اندیشیده باشم...

خدایا!

شعری به جای روزمرگی

از تو چه پنهان

من عاشق شده بود که نمی مرد

 نمی دانم برای پوستر پیامبران دروغین ریش می کشید

                یا از اشتهایش بود که

گاهی نقاش بود

یا نقاش گاهی بود وقتی او می شد

تا حالا دو بار کوچه گم اش کرده گم پیدا کرده بود که می دوید گم کرده بود که پیدا می دوید درخت میم من سطری به نام مرجان این داش آکل دفتردار درد است که نمی می رد برای پوست ترکاندن آهی نباید گفت من من در قفس یادم باشد ها یادم هست ها را فراموش کرده   چند قاشق کافی است اشتهایش را می گویم یخ در بهشت را با پارک می فروشند معدن را با تاول می خرند و بوسه را با پیامبرش می بخشند برای عاشق ماندن داشت نمی مرد وگرنه جهان به اندازه کافی کثیف بود تنها مساله این است: آدمها گاهی زورشان نمی رسد که مسیح باشند   وریش هر گز معجزه نبوت نیست - پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!!   پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!!   پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!!    پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! پوستر !!! داشت با پوسترها می دوید که تنه می زد من عاشق شده بود که می دوید من که می دوید عاشق بود عاشق من بود که می دوید من بود که عاشق می دوید عاشق من که (شاید هم چه) بود؟؟؟؟؟.................................می دوید!  این خودنویسی که در بهار جوهرش را از تنگ ماهیها پر کرده بود                                                   عاشق من بود که می دوید - سلام... اینکه من دارم اینها را می نویسم به خاطر نقابی است که تو روی صورت و دستهایت  زده ای و بوی دهانت را می پوشانی که مسیح گم کرده باشی. در اتمسفر باد  کرده خدا نمی دانم این نقاب را برای چه تراشیدند و آدم که آب می رود لای پرچمها  نمی دانم به کدام گناه باید بمیرد. گاهی به نفرت فکر می کنم و به عروسکی که  آویزان کیفم شده. عروسک توی مشتم جا می شود. دهانش هم بوی مسیح نمی دهد  ندهد............................................................. لااقل بهانه ای برای نفرت ندارد. ابر را بگذار دعای کشاورزان را برآورد تو این رودخانه شرجی را بغل بزن               و در تشنج درد و شکنجه های شعر               دهانش را به بوسه ای ببند  - چه رسالتیست زن! چه رسالتی!!!!!!!          که کوه تر از تمام آسمان          بر گرده پروانه ای سنگین است اگر دلت پروانه شدن می خواهد                                من هم می شوم توت                                تا تمام مرا جویده باشی                                                                      تمام مرا زن!                                                                         تمام مرا                                                                       تمام مرا                                                                                                                                                                  تمام.                                                                                 امضاء: یاسر بابایی راستی!  یه چیز یادم رفت اگه نگم تو گلوم می مونه خفه می شم:                        این تکه شعرت خیلی خیلی قشنگ بود:                                                "خدا از زبان گنجشک به کمپ ریخت"                        من هم اونجا بود

بعد از تمام شدن

برای من بگو

کاش آه نگویی وقتی که درد داری

بعد از تمام پیامبران

من شهود عادی یک انسانم

وقتی از خودت املا نمی گیری

شاید باورت شود که پیامبری

هنوز چیزی نمی خواهم

درست است که من اسم اعظم را نمی دانم . آنقدرها هم لجن نبوده ام که با نامت تجارت کنم... اما من به همان نامی که نمی دانم چیست قسم می خورم که می خواهمت... به آمیزش شکوفه ها و شاعرهایت قسم، به زایندگی باء در اسمت قسم.

در جان هر سلول کوچکی بزرگی تو جا می شود و برای من ریگ هم خانواده همین جهان غلطان است.

دیگر چیزی نمی گویم.

باسم الله اول

... و بدان اگر که جوشن کبیر را در جنگ بدر هم پوشیده باشی اگر، باز تا بسم الله نگویی جوشنت یک خراش را هم از جانت بر نمی گرداند چه برسد به اینکه جان پیامبری را در برابر نفرت قبیله محافظت نماید.

پس با من بگو: بسم الله الرحمن الرحیم تا همه بدانند که ما برای وصل کردن آمده ایم و خایمالی هیچ کس کشی را هم نمی کنیم. تا همه بدانند ما کدام خدا را می پرستیم.

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

پیوندها

طراح قالب